محله کوتی در حاشیه غربی شبهجزیره بندرگاه اصلی بوشهر واقع شده و با فاصلهای اندک از ساحل شرقی قرار دارد. واژه «کوتی» برگرفته از زبان هندی و بهمعنای قلعه، حصار یا برج و بارو است. این نامگذاری احتمالاً بهدلیل ساختار بسته و محصور محله، بهویژه در راهروها، یا بهسبب حضور تاریخی نیروهای هندی و انگلیسی در منطقه در سال ۱۷۶۳ میلادی و تأثیرات ناشی از اشغال سرزمینهای هندوچین صورت گرفته است.
از دوره زندیه، این محله محل استقرار حاکم بوشهر بوده و بهواسطه حضور کمپهای تجاری و سیاسی مرتبط با انگلستان و ویتنام، به یکی از محلههای اشرافی و ممتاز شهر تبدیل شده است. وجود تجارتخانهها، مدارس، و مراکز دولتی، این محله را از نظر اجتماعی و فرهنگی نسبت به سایر محلات بوشهر متمایز کرده است.
ساکنان محله کوتی شامل فارسزبانها، خانوادههایی از ملیتهای مختلف، عربها، مهاجرانی از بحرین، کشاورزان، و اهالی بنادر و روستاهای اطراف بوشهر بودهاند. بسیاری از آنان در مشاغل دولتی، تجاری و شرکتهای کشتیرانی فعالیت داشتهاند.
در این محله سه مسجد تاریخی به نامهای «مسجد شیخ سعدون»، «مسجد فیل»، و «مسجد امام حسن» (مسجد عربها) قرار داشتهاند. همچنین، یک حسینیه و کلیسای «ظهور مقدس» که در سال ۱۹۱۱ میلادی تأسیس شده بود، در این محله وجود داشته که امروزه اثری از آن باقی نمانده است. بزرگترین آبانبار بوشهر، موسوم به «آبانبار قوام»، نیز در این محله قرار داشته که اکنون در محل آن خانه و سفرهخانه قوام ساخته شده است.
معماری محله کوتی تلفیقی از سبکهای ایرانی و غربی است و ساختمانها با چشمانداز دریا، منظرهای چشمنواز از بوشهر را به نمایش میگذارند.