در میان چهار محله تاریخی شهر بوشهر، محله دهدشتی از نظر وسعت و قدمت با سه محله دیگر همتراز است. این محله بهواسطه مهاجرانی شکل گرفته که از شهر دهدشت در استان کهگیلویه و بویراحمد به بوشهر کوچ کرده و در این ناحیه ساکن شدهاند. حضور تجار و بزرگان بهبهانی در بوشهر نیز در تشویق مهاجرت برخی از اهالی دهدشت بیتأثیر نبوده است.
در سالهای بعد، گروهی از اهالی روستای «دوان» (واقع در نزدیکی کازرون) که از استعداد و توانمندی بالایی برخوردار بودند، در همین محله مستقر شدند. این گروه از نظر مذهبی در بوشهر جایگاه ویژهای یافتند. هر دو گروه مهاجر، یعنی دهدشتیها و دوانیها، عمدتاً به فعالیتهای تجاری و بازرگانی مشغول بودند و برخی از آنان به چهرههای برجستهای در عرصه تجارت تبدیل شدند؛ از جمله حاج محمدحسین تاجر بوشهری. همچنین، شماری از دهدشتیها در مشاغل اداری و منشیگری در کنسولگریهای روس و انگلستان فعالیت داشتند و به شهرت رسیدند.
بخش عمدهای از جمعیت یهودیان بوشهر نیز در همین محله سکونت داشتند و یکی از کنیسههای آنان در این ناحیه قرار گرفته بود. معماری محله دهدشتی همانند دیگر محلات مرکزی بوشهر، بافتی سنتی و منطبق با اقلیم دارد.
تنها مسجد منارهدار بوشهر، به نام «مسجد پیرزن» (فاطمه زهرا (س)) که گفته میشود بانی آن مادر زایر خضرخان تنگستانی بوده، در این محله واقع شده است. افزون بر آن، مساجدی چون «مسجد دهدشتی»، «مسجد دوانیها» و «مسجد شیخ جابر» نیز در این محله وجود داشتهاند که برخی از آنها امروزه از میان رفتهاند. همچنین، حسینیهای به نام «نمکی» و حمامی با عنوان «حمام نمکی» در این محله فعال بودهاند.
اهالی دهدشتی علاوه بر تجارت داخلی و خارجی، بخشی از بازار بوشهر را نیز در اختیار داشتهاند و تا سالها تأمین برخی از اقلام غذایی شهر از نواحی اطراف کازرون توسط آنان انجام میشده است.