محله شنبدی، یکی از بزرگترین و کهنترین محلههای شهر بوشهر، در مجاورت محله بهبهانی و با فاصلهای اندک از ساحل قرار دارد. این محله پیش از ورود خاندان آلعصفور به بوشهر، محل سکونت گروههایی از عربها، اهل تسنن، ارامنه و حتی برخی اروپاییها بوده است. با مهاجرت خاندان آلعصفور بحرینی در سال ۱۲۱۶ هجری قمری و افزایش نفوذ مذهبی آنان، این ناحیه به محل اقامت شیخ محمد کاظمی تبدیل شد و به نام «شنبدی» شهرت یافت.
در ادامه، مهاجرانی از شهر کازرون نیز در این محله ساکن شدند و برخی از آنان، از جمله سید محمدرضا کازرونی بوشهری، به چهرههای برجسته تجاری در خلیج فارس تبدیل شدند. این روند موجب شد شنبدی به یکی از مناطق اعیاننشین و تجاری شهر بدل شود. موقعیت جغرافیایی و محدودیتهای فضایی این محله، سبب جذب مهاجران فعال در حوزههای تجاری و اداری شد که خانههای خود را در این ناحیه بنا کردند.
بافت معماری شنبدی همانند دیگر محلات قدیمی بوشهر، اصیل و متناسب با اقلیم منطقه است. خانهها، مراکز تجاری و مذهبی این محله از زیبایی و قدمت چشمگیری برخوردارند. چهار مسجد تاریخی در این محله قرار دارند: «مسجد جمعه» (قدیمیترین مسجد شبهجزیره بوشهر)، «مسجد نو»، «مسجد قصابها» و «مسجد عباسعلی». همچنین، کلیسای ارامنه گریگوری (تأسیس ۱۸۱۹ میلادی) و زیارتگاهی به نام «عباسعلی» که مورد احترام مردم بوشهر است، در این محله واقع شدهاند.