محله بهبهانی یکی از کهنترین و اصیلترین محلههای شهر بوشهر بهشمار میرود. قدمت این محله به استقرار نخستین هستههای شکلگیری بندر قدیمی بوشهر در ساحل شرقی و دماغه شمالی آن بازمیگردد؛ جایی که «باسیدون» بنیانگذار بندر، آن را در کنار خور آرام و ایمن از بادها و طوفانها انتخاب کرد.
ساکنان اولیه بندر، خانههای خود را در مجاورت ساحل بنا میکردند تا از مزایای دریا بهرهمند شوند. نقاشیهایی که سیاحان در سفرنامههای خود از مناظر شهر ترسیم کردهاند، این موضوع را تأیید میکنند. با این حال، نام این منطقه پیش از آنکه «بوشهر» خوانده شود، بهدرستی مشخص نیست.
در دورههای بعد، بهویژه در سدههای دوازدهم و سیزدهم هجری قمری، گروههایی از تجار و مهاجران از بهبهان به بوشهر کوچ کردند و در نقطه مقابل بندر، در نزدیکی جزیرهای به نام «بهبهانی» و حوالی بندر چهارمحل ساکن شدند. انتخاب این محل، که در قلب فعالیتهای تجاری قرار داشت، نشان از درایت و هوشمندی مهاجران بهبهانی دارد. بهمرور زمان، این ناحیه بهواسطه حضور پررنگ این مهاجران و رونق تجارت آنان، به نام «محله بهبهانی» شهرت یافت.
در این محله، افزون بر خانههای مسکونی، دکانها و پنج مسجد تاریخی به نامهای «مسجد غریب»، «مسجد کوفه»، «مسجد دهدشتی»، «مسجد قبری» و «مسجد باباحاجی» وجود داشته که متأسفانه بسیاری از آنها در گذر زمان تخریب شدهاند. همچنین، حمامهای متعددی در این محله فعال بودهاند که از میان آنها میتوان به «حمام خان»، «حمام طلا» و «حمام قبری» (ویژه بانوان) اشاره کرد که امروزه اثری از برخیشان باقی نمانده است.
زیارتگاه معروفی به نام «قدمگاه خواجه» نیز در این محله قرار داشته است. افزون بر این، برخی از پرترددترین و باشکوهترین خانههای تاریخی بوشهر در همین محله واقع شدهاند که جلوهای از شکوه معماری بومی و اصالت فرهنگی منطقه را به نمایش میگذارند.